Lato leśnych ludzi

Niedziela

Dzban świeżego mleka i bochen chleba postawił na stole Żuraw, nie rozpalając wcale ognia na kuchni; więź kwiatów Pantera przyniósł i obetkał nimi obraz Królowej; z komory Rosomak wyniósł dla każdego czystą odzież i bieliznę.

- Niedziela! - zaśmiał się Coto i pobiegł do kąpieli, zostawiając na przyzbie, na pokaz wszystkim, pierwszą parę własnoręcznie splecionych łykowych chodaków.

Był z nich dumny jak z arcydzieła, toteż mocno się stropił, gdy za powrotem ujrzał je w rękach Pantery.

- Masz drugą parę na zapas? Bo my dziś cały dzień w pochodzie; obiad w torbie, wrócimy dopiero na noc do chaty. A to partactwo i dwóch godzin nie wytrzyma. Patrz, na podeszwie nie zawleczono podwójnie, uszy przedrą się od sznurka, pięta nie osłonięta. Będziesz kusztykał boso od południa.

I cisnął pogardliwie arcydzieło.

- No, nieźle! - zdecydował pocieszająco Rosomak po obejrzeniu.

A Żuraw popatrzał i dał chłopcu z zapasu inną parę.

- Zostaniesz boso, żmija cię utnie i będę miał kram z leczeniem! - zdecydował.

Arcydzieło zostało wyrzucone za płot.

Wypucowali się, przebrali, zjedli śniadanie i poszli wszyscy pod krzyż. Rosomak odmówił pacierze, odśpiewali "Kto się w opiekę".

Coto był przejęty ceremonią i zgorszony, że go Pantera wciąż trącał i oczami pokazywał ptasią skrzynię lęgową, zawieszoną wysoko na brzozie.

Ledwie skończyli, Pantera krzyknął:

- Wodzu, dudek jest w tej skrzynce!

- Widziałeś?

- A jakże! Jakeśmy śpiewali: "Ciebie on z łowczych obieży wyzuje", łeb wysadził i czub nastawił, taki ufny! Pokazywałem Cotowi, ale nie zrozumiał, że kolegę tam ma!

- A jak się nazywa dudek po łacinie? - spytał Coto.

- Pewnie Coto vulgaris.

- Radzę ci nie cytować łaciny, bo Pantera cię przezwie i tak zostanie! - zaśmiał się Rosomak, patrząc z radością na brzozę.

- To już który nowy mieszkaniec skrzynek? - Zaczął liczyć: - Pierwsze osiadły wszędobylskie sikory: bogatka, modra i uboga, potem czarne muchołówki, krętogłów, następnie szpaki, dzięcioły, dudek siódmy.

- Ósme szerszenie, dziewiąte rude myszy - cytował Pantera - no, i my w naszej skrzynce! Dziesięciu osadników w puszczy.

- Jazda! - zakomenderował Rosomak. - Torby z jedzeniem na ramię, siekiery za pas; każdy jakiś sprzęt do swych kolekcji i zdobyczy. ChałuPę kołkiem zatknąć, obrok dla towarzyszy postawić u płotu - i w pochód!

Zakrzątał się każdy i poszli.

Dzień był świąteczny, pogodny, za upalny nawet.

- Poświęci nas majowy deszcz po południu - rzekł Żuraw, rozglądając się po niebie.

Idący na czele Rosomak zaintonował ich leśny hymn.

Radosna pieśń objęła las i ich dusze jakimś żywiołowym junactwem.Powiedziesz ty, powiedziesz nas,
Na ten słoneczny szlak,
Gdzie kwitnąć sercom i pieśniom czas,
Gdzie szumu czeka uśpiony las,
Gdzie czeka lotu ptak!




- Kto ma zdobycz osobliwą, niech idzie na czoło i prowadzi! - rzekł Rosomak.

Żuraw się wysunął: - Mam dwa kwiaty i grzyba.

Szli teraz bez ścieżki, jakimś fantastycznym zygzakiem, omijając to skłębione gąszcze, to grzęzawice.

- Żeby cię tak tu zostawić samego! - rzekł Pantera do Cota.

- Spróbujcie, wybrnę! - odparł zuchowato.

Wreszcie w jakimś zadrzewionym mokradle, złożonym z brzóz, podszytych zielskiem, stanął Żuraw i wskazał.

Sam jeden - plama barwy i subtelnego wdzięku - wznosił się smukły kwiat o fantastycznej formie.

- Kwiat pewny, zwany trepkiem królewny. Kwiat nie większy od lilii polnej! - zacytował Żuraw i zaraz przypadł do ziemi, by całość rośliny zdobyć do swego zielnika.

- Szkoda! - rzekł Rosomak. - Tak cudnie wykwitł wśród chwastów, sam jeden, jak piękna dusza wśród ordynarnego tłumu.

Wykopać go, z wielką bryłą przenieść do ogródka!

- Racja! Zrobię to jutro.

Rozkoszowali się widokiem długą chwilę, aż Pantera, szpiegujący wzrokiem gałęzie drzew, rzekł do Cota:

- Widzisz tę brzozę przy haliźnie, ze zgrubieniem przy konarze, na lewo?

- Widzę! - odparł ten po chwili szukania.

- A widzisz takie czarne dutki, co z tego zgrubienia na wsze strony wychodzą?

- Widzę.

- A wiesz, co to jest?

- Mech.

- Po wierzchu, a wewnątrz?

- Wewnątrz? Pewnie narośl na drzewie.

- Wewnątrz ze siedmioro ptaszków: a to czarne, co na zewnątrz, to ich ogony.

- Nie może być! Pójdę, obejrzę.

- Idź ostrożnie, bo tam grząsko. To mieszkanie jeszcze jednej sikory. Raniuszek, cały ptak mały jak orzech, tylko ogon taki wspaniały. Jakim cudem tyle się tego zmieści w tej mchowej chałupce, bo bywa czasem dziewięć sztuk? Ale na ogony trzeba ściany dziurawić.

- Wuj ma takie gniazdo?

- Mam! Zresztą tego ruszyć nie można, bo zamieszkane.

Gdy Coto dotknął brzozy, by się na nią wdrapać, zaruszał się mchowy domek.

Z otworu, misternie okrytego, z boku zaczęły wyfruwać białe kulki puchu; nadlecieli rodzice, powstał zgiełk, pisk.

Jedno tylko pisklę dostał do rąk Coto; obejrzał, pocałował i puścił do kompanii.

- Śliczności! - rzekł wracając. - Doprawdy, do kwiatów podobne. Żal mi, żem spłoszył.

- Nic to! Czasami takie małe żarłoki zamęczają rodziców za długo. Patrz, jakie to już lotne. Dadzą sobie radę!

Ruszyli dalej, coraz głębiej zapuszczając się w bagna; wreszcie znaleźli się wśród istnego łanu irysów w kwiecie.

- Złote pole. Idziemy do Oka Czarnego - rzekł Pantera. - Żuraw pokaże nam wodne cudo. Tylko baczność na kładkach!

Jakoś weszli na jakieś bierwiona śliskie i okrągłe i Coto wpadł jedną nogą w czarną bezdeń. Wyrwał go Rosomak, ale chłopak spotniał z wrażenia lęku otchłani i tak stracił przytomność, że go wzięto za pas i prowadzono jak ślepego.

- Boże, czy to jeszcze daleko? - szeptał wreszcie z rozpaczą.

- No już! Podnieś głowę i patrz!

Stali nad taflą czarnej, nieruchomej wody, pokrytej kobiercem kwitnących grzybieni. Staw miał ramę z olch i ponurość jego, samotność, skrytość, zdradliwość stroiły te śnieżne kwiaty.

- To nie żywy staw, jakieś okno do dna niewiadomego.

Mierzyliśmy sznurami, ileśmy ich mieli, ale kamień na końcu tonął w jakimś śluzie. A przecież gdzieś znajdują grunt i pokarm te korzenie i do słońca wyd.obywają się kwiaty. Nie ma odmętów bagna, by z nich nie mogła dusza wybrnąć do światła, tylko rzadko człowiek ma wolę, wiarę i mądrość roślinnej łodygi! - mówił zadumany Rosomak.

- No, ale gdzie to cudo, Żurawiu? - spytał Pantera.

Ten rękę podniósł.

- Nie widzisz tego jednego kwiatu i pąka?

- Prawda! Jeden się urodził jaskraworóżowy. Skąd? Jak? Dlaczego?

- Tam w otchłani bagna żyje też widocznie myśl-fantazja Arcymistrza.

- Ten kwiat zerwać trzeba - zdecydował Pantera, rozglądając się za sposobem.

Ale kwiat rósł za daleko, by go dosięgnąć było można prętem lub rzutem sznura, więc Pantera zaczął się rozbierać.

- Daj pokój! - sprzeciwił się Rosomak - pamiętasz, jakiej dostaliśmy wysypki wtedy, przy mierzeniu głębi?

- Wielka rzecz! Po trzech dniach minęło. Muszę dostać dla Żurawia kwiat. Muszę, już ja wiem dlaczego!

Zaśmiał się i nagi skoczył w czarną głąb.

- Ruszyło go sumienie! Chce wynagrodzić wszystkie figle i psoty "skrzata" - uśmiechnął się Rosomak.

Pantera płynął jak ryba. Czuć było, że się bawi - bez żadnego wysiłku.

Przy jednej gęstwinie roślin się zatrzymał i widzieli z brzegu, jak po liściach umknął jakiś ptaszek; wreszcie Pantera dopłynął, kwiat zerwał, łodygę wkoło szyi obmotał i zawrócił.

- Wuj mnie nauczy pływać! - poprosił Coto.

- I owszem, od jutra.

Pantera wydobył się na brzeg i przede wszystkim wypluł coś z ust na dłoń i podał Rosomakowi.

Było to jajko.

- Tego nie ma w kolekcji. Gniazdo było sobie najzwyklej na liściu jak na talerzu - pięć jaj! A oto dla Żurawia "skrzat" przyniósł prezent. Biegł ze mną po liściach, kierował, pomagał wyrwać łodygę. Zapomniał o zielonym proszku.

- Dostanie miodu i mleka! - zaśmiał się Żuraw, przykucnął, puszkę swą otworzył i schował starannie zdobycz.

Pantera tymczasem wytarł się nieco trawą i oblekł szaty.

Zawrócili. Znowu Coto przedygotał przeprawę kładek i wydostali się na ląd stały.

- A oto macie moją trzecią osobliwość! - rzekł Żuraw stając na jakiejś polance.

- Osina w kołnierzu.

- To grzyb? - zdumiał się Coto.

- Tak, huba drzewna, ale fenomenalnej wielkości. Drzewo na pół suche. Jutro spiłujemy z obu stron i okaz pomieścimy w chacie. Od biedy można na tym siedzieć.

- Najlepsza hubka do ognia jest osinowa - rzekł Pantera.

Tu spojrzał na słońce i wyciągnął się jak długi.

- Obiad! Krokiem się dalej nie ruszę.

Pokładli się wszyscy. Na polance kwietnie było, sucho.

Brzęczały pszczoły; ogarnęła ich senność.

- Będzie burza! - szepnął Żuraw, układając się wygodniej.

I zasnęli wszyscy.

Rosomaka zbudził jakiś szelest. Rozwarł oczy i bez ruchu patrzał. Na skraju polanki, trochę w cieniu, stała, patrząc na ludzi, para łosi, matka i dziecko.

Niezdarne, jakby z jakiegoś prabytu pozostałe stworzenia, jakby duchy boru, bóstwa pierwocin ziemi. Ciężkie, nieumierne łby; racice jak ski, potężne kończyny.

Łosza ocierała szyję o drzewo; małe, trochę za matką ukryte, skubało gałązki.

Wreszcie samica, uspokojona nieruchomością ludzi, zamruczała i przeszła obok śpiącego Cota, ciężką racicą wgniotła w ziemię jego kapelusz; małe obwąchało go ciekawie.

W tej chwili chłopak się obudził i zerwał. Zwierzęta dały sus potężny; rozległ się trzask łamanych krzaków - zniknęły w gąszczu.

Teraz się wszyscy porwali i Coto lamentował na opowieść Rosomaka.

- Żebym się nie ruszył!

- Ba, nastąpiłaby na ciebie klępa, i tak byś wyglądał jak twój kapelusz.

- Olaboga! Jeść! - zakrzątał się Pantera.

Rozłożyli zawartość torb. Był chleb, ser, SUszone ryby, u Pantery w garnuszku kilka ciemnych, mocno spiczastych jaj.

- Widzicie smakosza! Czajcze jaja sobie przyrządza - zaśmiał się Rosomak.

- Zabrałem przez zemstę. Wczoraj na błotach to utrapione ptaszysko skrzydłami po twarzy mię biło, wrzeszczało, łajało; a wcale mi nie o jej gniazdo szło, o podróżniczka, który mi mignął w szuwarach. Nie dała szukać, spłoszyła, co tylko tam żyło. Za to niech się fatyguje i troska na drugi lęg.

- Masz, Coto, spróbuj delikatesów! Aha! Nie ufasz! No, to nie dostaniesz.

I Pantera zjadł ostatnie.

- Więc podróżniczka nie znalazłeś?

- Jak to? Żebym ja głupiej czajce dał się za nos wodzić?

Przecie wstyd by był, gdyby Pantera na niedzielny pokaz nic nie miał! Chodźcie! Nim te ryby zżujem, dwie wiorsty ujdziemy.

Teraz Pantera wysunął się na czoło.

Rosomak mijane ostępy nazywał dla nauki Cota, wrażał mu w pamięć charakterystyczne ich cechy.

- Patrz, to Proszalna Baba. Czy ci ta brzoza, pogięta jakąś katastrofą, z pokurczonymi gałęźmi, z głową przy ziemi, nie przypomina żebraczki u kruchty?

- A ta śnieżna kwiatem, olbrzymia jarzębina, gdy stanie jesienią w kolorach, czyż nie Krasawica? Ile jej drozdów, kwiczołów, gilów składa wizyty, śpiewa koncerty, biesiadując!

- A tam w gąszczu, ta sosna z kołtunem jakiegoś pasożyta, czy nie Wiedźma?

- A oto Janosik - ten świerk masztowy, wśród czarnego zagaju.

- Las, jak ludzkie zbiorowisko, ma tłum i jednostki. Górują jedni krasą, inni siłą, inni indywidualnością, inni powagą lat. Patrz na te trzy dęby! Trzej starcy. Zostali sami na tej wielkiej haliźnie. Był kiedyś zwarty ostęp ich rówieśników, jeszcze pnie znaleźć można w jeżynach. Co to za chłopy na schwał były, taki pułk mocarzy!

- Tych trzech opowiada czasem legendę tradycji! Trzeba tylko ich szum rozumieć. Tylu a tylu padło, ścieląc groblę pQd armaty i poczty, za Szwedów; tylu a tylu dało życie za Napoleona; tylu a tylu przez chciwość i interes poszło spławem kupieckim do Gdańska, a w zamian inni padli na spłat kosztów Insurekcji. Ostatni legli niedawno; jeszcze ich zwłoki zmurszałe sterczą het, oplątane krzami. Tędy "wieszatiel" Murawiew kazał ciąć tryby, i dukty, polując na niedobitki partyzantów-męczenników.

- Trzej starcy dużo widzieli. Całą kronikę puszczy znają.

Oddajmy im pokłon i cześć!

Odkryli głowy i szli chwilę w skupionym milczeniu, aż Pantera niepoprawny rzekł:

- Mnie się widzi, że ten stary, co mu trochę głowa łysieje, ma lokatora w dziupli.

- Co zaś? - zdziwiał się Rosomak.

- Nie wiem. Może ryś. Chociaż tegośmy jeszcze nigdy nie spotkali. Może kuna, tchórz? Otwór wydaje mi się jakby świeżo podrapany. Ja dopilnuję.

- I ja! - szepnął prosząco Coto.

Pantera tylko głową skinął, bo się pilnie rozglądał i orientował. Wreszcie wnurzył się w las trzcin pokrywających brzeg błotnisk. Las to był zielony górą, zeschły od dołu, wyższy nad ich głowy, tak że po chwili tylko po ruchu suchych kit można było poznać ich ślady. Stopy kaleczyły haniebnie twarde pniaki i z trudem rozdzierali gąszcze. Rosomak głową pokręcił. Nawet on się "cudował", jakim sposobem człowiek bez węchu łasicy i oczu kota wynajdzie w tym zielonym odmęcie gniazdo małej ptaszyny.

Toteż wędrówka długo trwała; musiał Pantera nieraz zbłądzić, ale wreszcie przykucnął do ziemi i rozchyliwszy suche badyle, pokazał im marnie usłane gniazdo z szuwarów, a w nim pięć błękitnawokropiastych jajeczek.

Żuraw, mniej zajadły do ornitologii, spytał ocierając pot z czoła:

- Naucz mnie, jak się to znajduje taką igłę w stogu siana!

- Ano tak. Na błocie jak kierz z kitą rogoży w środku - ot ten! A naprzeciw trzeba mieć tamtą brzozę - ot! - jak ręce rozciągnąć; a wtedy trzeba szukać - tego!

I zdjął z wierzchołka szuwaru czarne pióro cietrzewie, przywiązane nitką.

- Pantero, niecnoto! - zawołał Żuraw - dobrałeś się do moich narzędzi; toć to jedwab opatrunkowy!

- Nie znam się na tym. Szukałem kiedyś nici do zeszycia podartej kurty, wziąłem, co znalazłem - odparł niefrasobliwie Pantera. - Ot, mam resztę w kieszeni!

I oddał mu sumiennie brudny, splątany węzeł drogocennych nici.

- Od troglodyty pierwsze wcielenie! - burknął Żuraw, odrzucając śmiecie.

Rosomak troskliwie zebrał gniazdo i jaja do kolekcji i uczył Cota.

- Śliczny to i rzadki ptaszek, krewny słowika, ale wcale nie solista. Za to ma śliczną błękitną tarczę na piersi. Niech żyje Pantera za tę zdobycz!

- To i koniec! W ód z się niczym nie chwali? Ani Coto?

- Wybrnijmy stąd i niech zabezpieczę jajka. Widziałem coś ślicznego, ale pewnie poszło. Zaprowadzę was w każdym razie.

- Poszło? Co może być takiego?

Ale Rosomak milczał i gdy stanęli na trwałym gruncie, wskazał ręką daleko widoczny świerk i tam się skierowali.

Gdy mijali jakąś wrzosem pokrytą haliznę, nagle ujrzeli coś czerwonego, sunącego pędem po ziemi.

- Kuba! - ucieszył się Żuraw.

Chr, chr! radosne i Kuba już był na jego ramieniu, zziajany, mokry, z bokami zapadłymi.

- I jak to szelma nas odnalazł! - podrażnił go Pantera.

- Chałupa zamknięta; ani orzechów, ani mleka!

Ale Żuraw czekał widocznie na swego faworyta, bo wkrótce w zanadrzu jego rozległo się zapalczywe gryzienie orzechowej skorupy i zazdrosne mruczenie, by nikt się nie ważył do udziału w uczcie.

Świerk, do którego przyszli po długim pochodzie, nie był to Janosik - nazywał się Widz. Konary gęste i rozłożyste tworzyły jakby stopnie, a na samym szczycie była uczyniona z paru lat platforma. Stamtąd dobrą lornetką można było objąć cały raj leśnych ludzi.

Poszedł pierwszy Rosomak z Panterą i po chwili rozległo się ze szczytu:

- Jest! Nie poszło!

Skoczył tedy Coto niecierpliwy. Dał mu Pantera lornetkę i wskazał kierunek.

- Widzisz polankę w gąszczu? Brzozy, jak wianek, wkoło!

- Widzę! I tam coś stoi, skubie trawę - sarna! I coś się przy niej rusza - w ciapki, małe. Jakie śmieszne!

- Wczoraj się pewnie ulęgło! Wypatrzyłem przed wieczorem. Dobrze stąd obserwować, nie płosząc. Zresztą polanka wkoło błotem otoczona - ciężki dostęp.

- I chatę, widać, i wodną siatkę, i bezbrzeżne bagna i Czarne Oko już poznaję, i jezioro. Można sobie zrobić, stąd patrząc, mapę i wszędzie trafić. Jutro zaraz zrobię! - zawołał Coto.

- I chmurę widać, co na nas idzie. Oj, bo też skwar trapił.

Na ziemię i hajda na pusty ląd! Bo tu pioruny lada moment zagrają!

Ukryli pod świerkiem torby i zwierzchnią odzież, gniazdo i puszkę z kwiatem, siekiery i nawet kapelusze; w bieliźnie tylko i z odkrytymi głowami patrzyli w niebo, oczekując rozkosznej kąpieli.

Wicher zaszamotał lasem, porwał się z nim za bary, zawył nagle; kędyś w puszczy z trzaskiem zwaliło się drzewo - błysk oślepiający wypisał na czarnej chmurze swój mocarny znak.

Zakotłowało się - lunął deszcz, zadygotało powietrze gromami - wicher darł liście, całe gałęzie - zda się, zwali drzewa.

Coto oślepiony, ogłuszony spojrzał po towarzyszach. Pantera gryzł suszoną rybę. Rosomak osłaniał fajkę, by mu nie zgasła. Żuraw zdjął koszulę, owinął w nią Kubę, a tors swój w deszczowej kąpieli rozcierał garścią mchu. Żaden nawet okiem nie mrugał na bezustannie olśniewające błyskawice i jakby głuchy był na ryk piorunów.

Coto postanowił też okazać niefrasobliwość i zaczął gwizdać, ale Pantera dość niedelikatnie trącił go w bok.

- Jak On gada, milczeć, robaku! - krzyknął wśród huku gromu. - Jest czego słuchać z uwagą. To też boży wykład!

- A jeść suszoną rybę wolno?

- Wolno, bom głodny. Ale nawet głupi kos wie, że gwizdać podczas burzy nieobyczajność chamska jest. Ot, masz karę.

Z chmury wraz z ulewą spynął grad, zrazu drobny, potem coraz bujniejszy. Coto rękami osłonił głowę, a potem, naśladując towarzyszy, zaszył się, ile można, pod mech i wrzosy. Lodowe kulki prażyły boleśnie; zabielała od nich polana.

Pantera wreszcie wyskoczył i zaszył się pod jałowiec; umknął też, czerwony jak rak, Żuraw, nie zapomniawszy zabrać owiniętego w koszulę Kuby. Ale był to ostatek burzy. Chmura posunęła się na wschód, wyjrzało słońce.

- Teraz kłusem do chaty - zakomenderował Rosomak.

Zebrali swe graty i pobiegli. Pantera wnet się na czoło wydostał i zniknął w gąszczu. Żuraw w biegu naciągał kurtkę. Coto, dzwoniąc zębami, plątał się w zdartych chodakach. Rosomak suchą odzieżą osłaniał drogocenne gniazdo. Ale się wnet rozgrzali i gdy dobiegli chaty, parowała ich bielizna.

- Obejdziemy się bez chininy - rzekł Żuraw wchodząc do izby.

Pantera już rozniecił ogień na kominie i wnet czterech nie leśnych, ale dzikich, nagich ludzi wśród śmiechu przebierało się w suchą bieliznę i odzież.

- Teraz ino spać - rzekł Coto.

- Doprawdy? A robotę zdać na skrzata - oburzył się Pantera. - Zbieraj te mokre łachy i rozwieś porządnie na strychu! Drew też stamtąd rzucić do sieni, podłogę do sucha wytrzeć, kartofli na kolację obrać, Hatorę wydoić! Widzisz przecie, że tamci już się wnurzyli w swe preparaty zielne i jajeczne. Jazda!

- Co tu jest jednak roboty!

- Aha, a tyś z początku się nudził i łaził po krzakach. Tutaj wszystko tak pracuje. Jak się czasami zmęczę, to tylko popatrzę na tę modraczkę, co karmi jedenaścioro żarłoków, albo na raniuszka, co buduje swe gniazdo! To trochę kłopotliwsze niż nasza robota!

Poszli boso do szopki. Hatora, sucha, przeżuwała flegmatycznie, Łatana Skóra była też rozsądnie pod dachem.

- Patrz, jakie to mądre! Wróciło sobie w porę do chaty i patrzy na nas z politowaniem. Wynoś się, Kis! - odpędził węża i przykucnął do dojenia.

- Weź no, Coto, Pęk ziela, zatknięty za strzechą, i wytrzyj nim małą!

Łatana Skóra obwąchała ziele, ręce Cota i pozwoliła łaskawie dotknąć córki. Maleństwo też przychylnie poddawało się operacji.

Gdy Pantera skończył doić, nalał mleka w skorupkę dla węża, a potem wynalazł w kącie garnek i rzekł z cicha:

- Kropelkę też daję małej, ale Żuraw o tym nie wie.

Szkoda niebożątka, jeszcze trawy nie skubie, a komary tną.

Naści, rośnij zdrowo!

Patrzyli przyjaźnie. Wąż wnurzył głowę do mleka, źrebię ssało garnuszek z lubością.

- Pantera - rzekł Coto. - Słyszycie? Co to tak dziwnie terkoce? Jaki to ptaszek?

- Tak? - posłuchał Pantera. - To znak długiej słoty.

To żmija!

- Nie może być! Węże są przecie nieme.

- Chodź, zobacz. Tylko cicho!

Stąpając ostrożnie, z wolna, w kierunku głosu, ujrzeli na ścieżce do wody żmiję. Na pół zwinięta, podniosła tylko głowę i wydawała monotonne - trrr - na bardzo wysoki ton.

Pantera oddał Cotowi skopek, cofnął się do szopki bez szelestu i nagle skoczył ku gadowi. Miał laskę w ręku, uderzył raz i drugi. Terkotanie umilkło, błysnął białawy brzuch i gad martwy rozciągnął się, jak sznur, na ścieżce.

Pantera zmiażdżył mu głowę i rzutem laski cisnął daleko w gąszcze.

- Ot, masz ptaszka! Rzadko się odzywa, ale głos ma. Straszna moc tego plugastwa tu była, gdyśmy osiedli. Zabijaliśmy tuzinami co dzień. Hatora była pogryziona i klacz, i ja. Tamci boso nie lubią chodzić, więc się ustrzegli.

- Ależ, że to nie śmiertelny ten jad!

- Przecie mamy doktora! Ale gorączkowałem parę dni. Odrowąż nauczył mnie potem, jakie ziele jest pomocne. Zwierzęta je same znajdują, byle dłużej w dziczy żyły. Odzyskują pierwotny instynkt, zatracony przez oswojenie.

Wrócili do chaty.

- Gad trąbi - będzie słota - oznajmił Pantera, trącając Cota i oczami pokazując towarzyszy.

Żuraw w jakieś specjalne waty i bibuły spowijał różowy kwiat, Rosomak wydmuchiwał jajka. Żaden się nie odezwał.

- A na jadalnym stole tylko chleb i sól.

- Gdzie nasza wieczerza?

- Niedziela - nic się nie gotuje - mruknął Żuraw, a Rosomak przerwał dmuchanie i spytał:

- Zabiłeś gada?

- Zabiłem i chcę kartofli suto omaszczonych i gęstych - mam dosyć płynów!

Nie otrzymawszy odpowiedzi, przyniósł ze spiżarni kartofli i zaczęli je z Cotem obierać.

- W słotę co robić! Nuda! - rzekł chłopak. - Miałem jutro uczyć się pływać, rysować mapę, pilnować, co mieszka w dębie! A tu siedź w izbie!

- Czasami dobra słota! Mnóstwo się zbierze roboty.

Zobaczysz, jaki tu bywa warsztat! No, rozpalaj ogień!

Rosomak skończył robotę, wyszedł z chaty i wróciwszy, rzekł:

- Tak! Będzie chłód i słota dni kilka. Nareszcie znajdę czas poreperować siatki i kosze.

- A ja - pokatalogować zielnik! - dodał Żuraw.

- A ja - nas wszystkich obszyć i obłatać - rzekł Pantera.

- A ja? - spytał Coto.

Rosomak wskazał półki z książkami:

- Historię nowych znajomych poznać!

Zapalił fajkę, zdjął ze ściany skrzypce i po chwili zaczął grać.

- Ot, dopiero prawdziwy niedzielny bal! - szepnął Pantera.

Coto się zasłuchał. Jakieś nieznane, dziwne melodie wygrywał Rosomak. Jakby jakaś opowieść to była, baśń, marzenie. Po chwili Żuraw zaczął mu dopowiadać na jakiejś cudacznej, powiązanej z kilku trzcin czy łóz fujarze.

Na dworze wieczór posępny zapadał; niebo, zawleczone chmurami, ciemniało i gasło. Żarzyły się węgle na kominie, buzował ogień na kuchni; daleki chór żab był cichszy niż zwykle, jakoś krócej odegrały hejnał żurawie. Ale smętku nie było ani w przyrodzie, ani w muzyce. Czuć było, że za chmurą stało mocarne majowe słońce, że to tylko chwila tęsknoty i zadumy - w młodości.

- Czyje to, wuju - spytał Coto, gdy Rosomak przerwał i smyk przykręcał.

- Leśne, majowe! - uśmiechnął się grajek-amator.

I Coto zrozumiał, że to był śpiew puszczy podsłuchany przez leśną duszę człowieczą. 

 

 


W przypadku znalezienia błędu na stronie - prosimy o informację. kontakt


copyright © 2002 - 2010
www.Zaprasza.eu
oraz
Fundacja  Promocji  Kultury
Wszystkie prawa zastrzeżone